به نام هنرمندان به کام اسفندیار خان مشایی!

 علی حیدری- شامگاه سه شنبه شب هفته گذشته مراسمی در قالب جشن هنرمندان، باعنوان «درخت دوستی» با شرکت جمعی زیادی از اهالی هنر و جمعی از مسئولان دولتی از جمله «اسفندیار رحیم مشائی» در سالن اجلاس سران برگزار شد. گذشته از فضای حاکم بر این نشست که به مراتب از جشنواره هایی مانند فیلم فجر بدتر و وضعیت پوشش شرکت کنندگان زننده تر بود، آنچه در این مراسم جالب توجه بود این که در خلال گفت و شنودهایی که به طور رسمی و از پشت تریبون این جلسه عنوان شد، حرف هایی زده شد که با گفتمان اولیه دولتی که با شعار عدالت روی کار آمده بود و قرار بود آرمان های انقلاب اسلامی را احیا و پررنگ کند، تناقض اساسی داشت.
بهانه برپایی این جشن، تقدیر از هنرمندان بود و قرار بود محفلی برای یادبود اهالی فرهنگ و هنر باشد، اما فضای برنامه طوری پیش رفت که به میتینگ انتخاباتی آقای مشائی تبدیل شد و حرف هایی در آن زده شد که به صراحت در تقابل با دین اسلام و عقاید و باورهای دینی ملت ایران بود.
برای نمونه وقتی یکی از بازیگران گفت: «من اول ایرانی هستم، بعد مسلمان. ناراحتم چرا فیلم کوروش ساخته نشده است...»، مشائی پشت تریبون رفت و گفت: «اساتید گرانقدری همچون آقای... که پیش از من در اینجا صحبت کردند، سخنان مهمی بیان کردند که به نظر من تمام آن ها درس است.»(!)
او مانند همیشه سعی کرد سخنانی عجیب زده باشد و حرف های خود را با شعار «بهار است، بهار است و بهار» به پایان برد تا مشخص شود با شعار «زنده باد بهار» رئیس جمهور در سخنرانی روز 22 بهمن امسال در یک راستا و هدفمند بوده است.
اما برپایی این میتینگ سیاسی چند نکته قابل تأمل را به ذهن متبادر می کند:
اول اینکه جناب مشائی با چه عنوانی اقدام به برپایی چنین جشنی کرده و در آن سخنرانی می کند؟ اصولاً ارتباط بین دبیرخانه جنبش عدم تعهد که مسئولیت آن برعهده وی است با مسائل مربوط به هنر و هنرمندان چیست؟ نگاهی به اقدامات مشائی طی سال های گذشته در حمایت های خاص از برخی چهره های هنری به ویژه سینماگران که هیچ گاه با حیطه مسئولیتی وی مرتبط نبود، نشان دهنده برنامه جریان منتسب به وی برای جذب و بهره گیری از نام و جایگاه هنرمندان در صحنه هایی مانند انتخابات است. البته حمایت دولت و نهادهای فرهنگی از هنرمندان و جامعه هنری کشور امری پسندیده است که باید همواره مورد توجه مسئولان در وزارت فرهنگ و ارشاد و دیگر متولیان فرهنگی قرار گیرد، اما دستاویز قرار دادن این قشر برای رسیدن به مطامع سیاسی و گروهی در حقیقت به جایگاه هنر و هنرمند در جامعه خدشه وارد خواهد کرد.
دوم اینکه آقای مشائی به چه مجوزی چنین جشنی را با هزینه های هنگفت برپا می کند؟ آیا صرف بیت المال برای میتینگ های انتخاباتی-که احتمالاً نمونه های مشابه آن را هم شاهد خواهیم بود- در شرایط فعلی اقتصادی صحیح است؟ شاید اشاره تلویحی وزیر اطلاعات به اینکه برخی قصد دارند در آستانه انتخابات دست اندازی هایی به بیت المال کنند، با چنین برنامه هایی بی ربط نباشد.
و سوم هم اینکه باید دید برگزاری زودهنگام میتینگ هایی که بوی تبلیغات انتخاباتی از آن به مشام می رسد، با چه هدفی صورت می گیرد؟ این قبیل اقدامات بیش از سه ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری و اینکه اساساً چه کسانی فرصت حضور در رقابت های انتخاباتی را خواهند داشت، چه معنا و مفهومی می تواند داشته باشد؟ که در این باره به نظر می رسد سناریوی جریان انحرافی پیش از ثبت نام و تأیید صلاحیت نامزدها، برنامه ای هدایت شده برای وارد کردن هزینه و امتیازگیری از نظام باشد تا بتواند فرد مورد نظر خود را به هر قیمتی وارد عرصه رقابت انتخاباتی کند.